Kościół Farny

Nad całością zespołu góruje neogotycka katedra wzniesiona w latach 1900-1905 wg. projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Jednak zatrzymajmy się najpierw przy znacznie mniejszej, ale o wiele starszej świątyni, która wydaje się być jedynie katedralną kaplicą. Niewielki "Stary Kościół Farny" został zbudowany w latach 1617-1626. Do środka wchodzimy przez ozdobny portal. Wnętrze kościoła jest jednoprzestrzenne. W barokowym ołtarzu znajduje się obraz "Wniebowzięcia NMP". Z prawej strony ołtarza widzimy: pomnik z czarnego marmuru poświęcony pamięci Stefana Mikołaja Branickiego i jego żony Katarzyny oraz nieco bliżej chóru gobelin poświęcony pamięci Izabeli z Poniatowskich Branickiej. Z lewej strony ołtarza ustawiono pomnik J.K. Branickiego oraz barokową ambonę. W połowie XIX w. mieszkańcy miasta rozpoczęli starania o wzniesienie nowego kościoła, jednak dopiero w 1899 r. uzyskano od zaborczych władz carskich zezwolenie na wzniesienie jedynie "dobudówki" do małego barokowego kościółka. Wówczas rozebrano w nim prezbiterium i rozpoczęto budowę neogotyckiego kościoła. Konsekracji świątyni dokonano w 1905 r. Kościół zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego, wnętrze jest trójnawowe z nawą poprzeczną (transeptem). Od strony wejścia wznoszą się dwie wieże. Fasadę Kościoła zdobią m.in. trzy portale. Na środkowym przedstawiono Ukrzyżowanego Chrystusa, nad bocznymi Chrystusa niosącego krzyż i scenę Zmartwychwstania. Drewniany neogotycki ołtarz główny został wykonany przez Wincentego Barańczaka w 1915 r. Rzeźby ołtarza ukazują Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Natomiast płaskorzeźby w jego bocznych częściach przedstawiają m.in. sceny Zwiastowania, Nawiedzenia, Narodzin i Ofiarowania. W nawie znajduje się ołtarz z rzeźbą Ukrzyżowanego, natomiast w lewej ołtarz z obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej. W chórze nad kruchtą umieszczono organy o 42 głosach i 2500 piszczałkach. Nad nimi widzimy witraż przedstawiający św. Cecylię grającą na organach.